De meimaand stond voor een grote groep jonge Amstelrenners in het teken van het buitenland. In deze nieuwsbrief staan we bij enkele wat langer stil. Van 3 – 6 mei was de Vredeskoers voor Junioren in Tsjechië (streek ten noordwesten van Praag), met daarbij Enzo Leijnse en Owen Geleijn. Een paar dagen later op 10, 11 en 12 mei stonden Maud Rijnbeek en weer Enzo Leijnse aan het vertrek in het Deense Odder, Jutland, voor de Tour de Himmelfahrt.
Drie jonge renners die erg goed presteerden. In Denemarken kwam Maud terug met (weer)de gele én de rode trui (bergklassement), en Enzo (weer) met geel. Een paar dagen daarvoor was Enzo al de beste Nederlandse (eerstejaars)junior in Tsjechië, terwijl Owen daar de nodige pech te verwerken kreeg.
Tijd dus om de renners te vragen naar hun verhalen over de koers en hun wielerleven.
Maud Rijnbeek
Maud is een relatieve nieuwkomer bij de Amstel. De tweedejaars Nieuwelinge uit Limmen is sinds vorig jaar lid. Fietsen doet ze al veel langer, sinds haar zevende, in navolging van haar opa en ouders. Daarnaast heeft ze heel lang geschaatst in wedstrijdverband in combinatie met wielrennen. Op een gegeven moment heeft ze toch voor het wielrennen gekozen.
De Tour de Himmelfart is een internationale jeugdmeerdaagse voor renners van categorie 1 t/m junioren. Er worden vijf wedstrijden in drie dagen verreden, allemaal op een glooiend en heuvelachtig parkoers rondom Odder in Jutland.
Maud: ‘Ik houd van parkoersen die net even wat zwaarder zijn en ik vind klimmen heel leuk om te doen, en dat zit eigenlijk allemaal in deze meerdaagse. Het is natuurlijk ook heel leuk om eens in het buitenland te koersen en omdat ik best goed kan tijdrijden en dat ook heel leuk vind ligt een meerdaagse me meestal wel.’
Maud had de nodige ervaring met meerdaagse wedstrijden. Ze reed ze meerdere malen de jeugdwedstrijden in Emmen en Assen. Maud: ‘Het grote verschil met de meerdaagse in Nederland is dat er nu nog veel meer voor mij onbekende rensters aan de start stonden. Ik kende er wel een paar van vorig jaar, er deden sterke meisjes uit Nederland mee, maar ook een heleboel die ik niet kende. Super leuk natuurlijk.’
Hoe was je voorbereiding op Denemarken?
Maud: ‘Als voorbereiding op Denemarken heb ik gewoon mijn trainingen gedaan zoals altijd. Op dinsdag bij de club, op woensdag op de baan in Amsterdam en op donderdag meestal een rustige duurtraining. In de weekenden voordat we naar Denemarken gingen hadden we al een paar klassiekers gehad en wat andere wedstrijden. Ik kon goed voorin meedoen en in de klassiekers waar we met de junioren samen fietsten kon ik steeds mee met de kopgroep. In Kleine Hein haalde ik een 2e plek en in de Wim Hendriks trofee in Koewacht werd ik 4e. In Gent Wevelgem werd ik 2e, dus dat ging al wel goed. ‘
Vorig jaar won Maud geel en rood in Denemarken. Dit jaar hoopte ze dat weer te doen. Hoe verliepen haar wedstrijden?
Maud: ‘ De eerste wedstrijd op donderdagochtend was een omloop van 16,3 km die we twee keer reden. Dat ging op zich wel goed, maar ik was wel wat te enthousiast waardoor ik uiteindelijk in de sprint op een 11e plek eindigde. Ik wilde graag weg zien te komen met een groepje, maar dat lukte gewoon echt niet, ik had wel een 1ste en 2e plek in de bergsprints, waardoor ik eerste stond in het bergklassement.’
In de middag volgde een criterium op een 1,7 km rondje omhoog en naar beneden, hier bleef het peloton bij elkaar en Maud wist de sprint te winnen. Op vrijdagochtend een tijdrit van 12,8 km. Ook deze won Maud. Nu stond ze eerste in het algemeen klassement. In de middag wéér een koers op een parkoers van 6,2 km.
Op zaterdag volgde de Koninginnerit, een ronde van 14,7 km met meerder klimmen en de Pedestrup; Een lange steile heuvel die 4 keer beklommen moest worden. Maud: ‘Flore van der Grinten en ik kwamen met nog iets van 20 meiden in de kopgroep aan. Het was nog een zware koers op de laatste dag. Blij dat we er waren en dat ik weer de gele en rode trui won natuurlijk!’
Maud blijft enthousiast over Denemarken. ‘Denemarken was weer superleuk, niet alleen omdat ik won, maar gewoon omdat de wedstrijden leuk waren, het was weer gezellig met de Amstelploeg, de mensen in Denemarken zijn allemaal echt heel aardig en ik vind het gebied waar we fietsen ook heel leuk.’
Op naar volgend jaar dus.
Enzo Leijnse
Enzo is natuurlijk geen onbekende meer binnen de club. De 16-jarige renner uit Amstelveen rijdt sinds categorie 3 wedstrijden. Dit jaar krijgt hij bij de Wielerploeg Groot Amsterdam (WPGA) de kans om grotere UCI- wedstrijden te rijden, meestal in het buitenland. Hij viel dit voorjaar op in de GP Bob Jungles waar hij 6de werd. Op het moment dat deze nieuwsbrief is verschijnt rijdt Enzo de GP Karlsburg (7-10 juni) in het Saarland, Duitsland.
De Tour de Himmelfart stond begin dit jaar al op de planning van Enzo. Dat hij eerst ook nog de Vredeskoers in Tsjechië zou rijden wist hij pas enkele weken van te voren. Enzo: ‘Maar ik had nog voldoende tijd om te periodiseren zodat ik in beide wedstrijden zo goed mogelijk zou zijn.’
Is er een verschil tussen koersen in Nederland en in het buitenland?
Enzo: ‘Het koersen is in het buitenland zeker anders. En dan vooral in het opzicht dat er veel meer als prof wordt gereden. Er worden treintjes opgezet en er worden mannen opgeofferd voor de kopmannen van een ploeg. In Nederland is het nog meer ieder voor zich.’ Daarnaast word je volgens Enzo fysiek veel sterker van internationale wedstrijden én doe je heel veel ervaring op.
Wat waren je doelen voor de Vredeskoers?
‘In de Vredeskoers , een meerdaagse internationale UCI- koers, wist ik van te voren niet hoe goed ik zou zijn ten opzichte van de concurrentie. Dus concrete doelen stellen was lastig maar ik wilde bij de top-15 zitten in het algemeen klassement. Ook wilde ik bij de eerste 5 van de 1e jaars junioren eindigen. Beide doelen zijn gehaald. In het algemeen klassement werd ik 12e en ik was 2e eerstejaars junior.’
Voor Denemarken, 4 dagen na Tsjechië wist Enzo dat de concurrentie weer hoog zou zijn. Hij ging de wedstrijd in zonder een doel te hebben gesteld Na de eerste etappe zou ik zien hoe de benen zouden zijn na de Vredeskoers.
Vertel eens, hoe de etappes verliepen in de Vredeskoers?
‘In de eerste etappe nog een zeer open koers met 2 beklimmingen. Na de eerste klim was ik samen met 4 renners weggereden maar wij werden aan de voet van de 2e klim weer terug gepakt daarna kwam ik in het eerste peloton over de streep. Door de opgepikte bonusseconden kwam ik op plek 14 in het algemeen klassement te staan. De dag erna was in de ochtend een tijdrit over 13 km en daar werd ik 13e De tweede etappe was in de middag, een wedstrijd over een super snel parcours. Deze wedstrijd werd door de Denen en de Belgen volledig gecontroleerd en kwam het aan op een massasprint. In de laatste 2,5 km was er een massale valpartij waar ik bij lag (zonder erg), maar gelukkig kreeg ik wel dezelfde tijd dus het klassement was gered. De volgende dag gingen we weer klimmen met 2 pittige cols. In de finale met een vlakke aanloop kon ik niet mee met de allersterkste. Ik zat er met een groepje vlak achter. De dag erna was er weer veel klimmen maar nu meteen vanuit het vertrek en de deur stond aan de achterkant wagenwijd open. Ik kwam met het uitgedunde peloton over de laatste klim en in de laatste 5 kilometer kon ik wegspringen met een aantal anderen en werd ik 5de in de etappe en 12de in het algemeen klassement.’
Op de vraag of Enzo verrast was door de uitslag, antwoordt hij cruijffiaans: ‘Ik wist dat ik goed was en meer kon ik niet weten.’
Het wedstrijdverloop in Denemarken was van heel andere orde. Pas in de laatste etappe kwam Enzo in het geel te rijden. Enzo: ‘ In deze wedstrijd waren er telkens aanvallen op de gele trui en de podiumplekken. Zodanig dat de als hecht team rijdende Deense ploegen uiteindelijk de controle kwijt raakten. Met nog 20 km te gaan ontsnapte ik met 3 andere rijders aan de controle van het peloton, dit omdat de geletruidrager zijn hele ploeg had op gesoupeerd bij het controleren van de wedstrijd. Daar kon ik dankbaar gebruik van maken. Zodat ik in de laatste etappe voldoende voorsprong kon nemen om de gele trui mee naar Nederland te nemen.’ Een mooi voorbeeld van eerst het bordje van een ander leegeten.
Tot slot, wat zijn je doelen verder nog dit seizoen?
‘Na de UCI Nations cup 2.1 GP Karlsburg in Duitsland met de Nederlandse juniorenselectie rijd ik nog het NK weg en NK tijdrijden. Voor daarna nog geen doelen gesteld, wie weet wat er nog komt…’
Owen Geleijn
Naast Enzo startte ook Owen Geleijn voor de WPGA-ploeg in de Vredeskoers. Owen is 17 jaar, komt uit Rijsenhout en fietst sinds zijn 8e. Eerst bij UWTC en vanaf categorie 5 bij De Amstel. Owen had al een paar maal deelgenomen aan de Tour de Himmelfart, en hij reed tweemaal de Tour de l’Ain in Frankrijk. Volgens hem is koersen in het buitenland niet heel anders dan in Nederland. De parcoursen natuurlijk wel. De Vredeskoers had een parcours met vrij veel hoogtemeters. de derde etappe had zelfs een aankomst bergop.
Je hoorde een paar weken van te voren dat mochten rijden in Tsjechië. Had je een specifieke voorbereiding?
Owen: ‘Ik heb mezelf niet echt speciaal voorbereid. De resultaten voor de Vredeskoers waren een hele hoop ereplaatsen met als mooiste een 8e plaats in Kuurne-Brussel-Kuurne en een 4e plaats in de Zuiderzeeronde.’
De lezers van de Amstelsite weten dat je veel pech kende tijdens de Vredeskoers. Vertel nog eens wat er allemaal is gebeurd?
Owen: ‘In de eerste etappe reed ik de hele wedstrijd goed voorin. We gingen als gesloten peloton de laatste serieuze klim op en ik kwam net achter een breukje rond plaats 10 boven. Dat gaatje wilde ik dichten in de afdaling maar ik miste een bocht en kwam hard te val! Met als resultaat een hoop tijdsverlies en een gekneusde pols en een zwaar gekneusde schouder. Daarna kwam de tijdrit, mede door de val had ik daar heel slechte benen en kwam het gewenste resultaat er niet uit. In de middagetappe liep het uit op een massasprint. Met nog 3 kilometer te gaan zat ik rond de 8e positie maar er viel iemand voor me en ik kwam wéér hard ten val. Helaas, want er had echt een mooi resultaat in. In de derde etappe (die van de dag daarvoor waren 2a en 2b) had ik de opdracht om in de vroege vlucht te zitten. Dit lukte maar nadat we teruggepakt waren had ik geen kracht meer op het eind en finishte ver achter de koplopers. De laatste etappe was de zwaarste met wel 5 beklimmingen. Ik bleef er zolang mogelijk bij en finishte als eerste van de derde groep en pakte een 30ste plek.’
Ondanks alle pech die Owen kende was het voor hem een mooie ervaring om een dergelijke internationale wedstrijd te rijden. ‘Ik hoop volgend jaar zeker weer de kans te krijgen om deze mooie wedstrijd te rijden en dan een mooi resultaat neer te zetten.’
Dit jaar rijdt Owen met WPGA nog een aantal zeer mooie koersen, zoals de Ain Bugey Valromey Tour 2018 in Frankrijk. Hier hoop ik nog een aantal mooie resultaten neer te zetten. Vanaf eind september begin ik weer met crossen.’
