Terwijl Nicole nog op terugreis is van haar meerdaagse in Haspengouw, ben ik zelf ook net terug van een trainingsweekendje in Duitsland. Plots kwamen we erachter dat het alweer het begin van een nieuwe maand is, dat betekent dat het weer tijd wordt voor een maandupdate over de Amsteldames. Er viel genoeg te rijden in mei, dus we hebben weer heel wat nieuwtjes voor jullie.
Gekwalificeerd voor het WK
Ons eerste avontuur om over te vertellen viel stiekem nog in april, maar hier hadden we nog niets over geschreven: ons weekendje naar de Bourgogne. Bourgogne, dat ligt toch nog onder Lyon, kan je daar in een weekendje naartoe dan? Jawel hoor, wel als je het geen probleem vindt om veertien uur in een auto te zitten, even te koersen en vervolgens tot diep in de nacht terug te rijden naar huis. Francien, Nicole en Lieske hebben dit gewoon gedaan. Shawna en Cristel ook, al hebben zij het iets verstandiger aangepakt met een extra overnachting.
Shawna en Cristel zagen we eigenlijk alleen nog bij de finish. Shawna was heel blij, aangezien ze maar 30 seconden achter de dames op het podium binnenkwam. Daarmee is ze gekwalificeerd voor het WK Gran fondo in augustus, gefeliciteerd!
En Francien, Nicole en Lieske? Je zou ons toch wel gunnen dat alles goed zou gaan omdat we er zoveel voor over hadden gehad. Helaas ging het al mis bij de start waar we maar een paar minuten van tevoren aankwamen. Ook de race zelf ging niet soepel. Francien was onderweg gevallen en bleef bang in de afdalingen daarna, Nicole bleek geen reservebandje te hebben en miste het peloton, en Lieske moest een stukje terug omdat er iets uit haar zakje viel en raakte de groep daar ook door kwijt. Al met al hebben ze wel nog mooie eindtijden gehaald op de 160 kilometer tussen alle vrouwen met de dikke kuiten!
Ennuh, tips om zo´n lange autoreis door te komen? 30 seconds op je mobiel, podcasts luisteren over supervoeding voor op de fiets en Franse supermarkten bezoeken hielpen ons een boel.
Een andere cyclo die minder avontuurlijk maar veel succesvoller verliep, was de Medio Fondo Schleck. Shawna, Tessa en Nicole startten hier en konden goed meekoersen in pelotons, in tegenstelling tot de cyclo in de Bourgogne. Ondanks dat Tessa viel door een lekke band en haar zus nog moest helpen (ook een lekke band…), had deze powervrouw geen moeite om de snelle mannen bij te houden en reed zij met maar liefst 36 kilometer per uur ook een kwalificatie binnen voor het WK Gran Fondo. Shawna heeft er dus een sterke ploeggenoot bij in september. Nicole ging ook super goed, maar werd helaas net voor de eindsprint eraf gesprint door twee dames die haar te slim af waren. Iets minder op kop rijden, Nicole, en dan komt alles snel goed.
Tijdrijden
Een week na de Bourgogne vond de ploegentijdrit in Wieringerwaard plaats waar we met twee teams naartoe reisden. Bij het NCK blijkt altijd maar weer hoe belangrijk samen oefenen is, dus dat werd gedaan, ook al was het bij een team pas op de avond zelf bij de warming-up. We hebben weer goed geknald met zijn allen en jaloers zijn op elkaar hoefde niet: beide teams belandden op het podium! Trainster Judith zei later dat ze het winnende team hadden moeten verbieden met zulke hoge snelheden (43 km/h); dus eigenlijk was de Amstel gewoon de winnaar als je alleen naar acceptabele snelheden kijkt 😉
Daarna werd het alweer tijd om voor te bereiden op het DK tijdrijden. Lieske kreeg niemand mee naar de tijdrit in Zaltbommel, maar werd beloond door een echt Lieske parcours: een tijdrit die bestond uit een stuk rechtdoor rijden zonder een U-bocht. Dit betekende helaas wel dat je ofwel de hele weg wind mee ofwel de hele weg wind tegen had. Dit laatste was het geval.
In Heere waren we gelukkig wel met zijn drieën: Leonie, Nathalie en Lieske. Het was uiteindelijk meer dan twee uur rijden, maar dan heb je ook wat: een mooi heuvelachtig parcours in Heere in het bos. Leonie heeft zelfs tijdens de tijdrit zelf nog genoten en had nog heel wat over, daarom extra knap dat ze zo dicht op de anderen met TT-materiaal is geëindigd. Nathalie en Lieske hebben vooral van het gebied genoten vóór en na de wedstrijd en hebben goed afgezien. Lieske haalde hierdoor haar tweede podiumplek binnen van die week.
De generale repetitie voor het DK vond plaats op 14 juni. Zowel langs het kanaal bij het CK tijdrijden van 18,8 km als bij de poldertijdrit op het parcours van het DK TT Midden. Zoals verwacht racete de sterke Maud naar de titel als clubkampioen met bijna 42 km/u! Voor de overige podiumplekken werd het heel spannend, met slechts 3-4 seconden ertussen reden Rosan, Femke en Tessa naar een resp. 2e, 3e en 4e plek met bijna 40/u. Bij de poldertijdrit deden Lieske, Nathalie en Francien parcourskennis op. Helaas werden ze niet gehuldigd, omdat ze het op moesten nemen tegen mannen. Wij dachten de mannen in de uitslag gewoon even lekker weg en ze werden daarmee resp. 1e, 3e en 6e.
Tijdens het DK tijdrijden moest het er dan van komen. Francien en Nathalie startten bij het DK Midden en wilden sneller rijden dan de vorige keer, maar kregen te maken met wel heel sterke wind. Hun doel om zonder TT-fiets geen laatste te worden is echter behaald, dus goed gedaan! De volgende dag werd het DK van Noord-Holland verreden door Maud, Rosan, Femke, Tessa, Roos, Mariska en Lieske. Helaas moesten de dames naar Zevenhuizen op een doordeweekse dag en kregen Mariska en Lieske ook nog autopech: Mariska werd tijdens haar werk gebeld dat de politie het gebied om haar auto heen had afgezet omdat die benzine lekte. Gelukkig kon iedereen nog net op tijd arriveren. Tessa vroeg last-minute aan de meneer die haar nummer opspelde ook nog wat tips en heeft die meteen knap ingezet: ze rijdt sinds dit jaar wedstrijden, maar belandde meteen op een 8e plek! Ook Maud, Femke en Rosan reden naar een knappe 3e, 3e en 5e plek in hun categorie.
Competitie Vrouwenwielrennen
Goed, het tijdrijden was weer voorbij en het was weer tijd voor de volgende wedstrijd van het Vrouwenwielrennen. Net als bij het DK tijdrijden was hier echter weer sprake van autopech: heel wat dames stonden in de file. Het was zelfs zo erg dat de koers uitgesteld werd, omdat zoveel dames nog niet gearriveerd waren bij de start. Heel fijn dat de koers op ons kon wachten, want zo kregen we toch nog een groot team aan de start: Nathalie, Astrid, Nicole, Francien, Leonie, Karlijn, Petra, Anne-Marie en Lieske. Alleen Rosalie kwam pas zo laat aan dat ze maar weer naar huis is gegaan… Door de stress lukte het weer niet om perfect teamwork uit te voeren, al lukte het wel door goed afstopwerk en goede stoempers in de kopgroep om een voorsprong te krijgen met de kopgroep met maar liefst vier Amsteldames. Met zoveel vrouwen in de kopgroep verwacht je toch wel een overwinning, helaas behaalden we alleen plek 2 en 3… Leerpuntje voor de volgende keer. (Imitatiegedrag dus. Van de Amstelmannen die ook zelden een meerderheid in een kopgroep weten uit te buiten. Red.) Lieske werd wel verrast met de leiderstrui, dus die was wel mooi meegenomen.
Deze trui mocht ze verdedigen in de derde wedstrijd van de Vrouwenwielrennen competitie, dit keer in Utrecht. Dit keer hield Judith in de vertrektijd rekening met allerlei onverwachte situaties. Omdat deze niet opspeelden, kwamen we ruim op tijd aan. Dit betekende dat we eindelijk ook eens tijd hadden voor een heuse teambespreking. Astrid legde het uit, het was eigenlijk heel makkelijk: vier dames op kop, twee stoppen af, twee rijden weg. En zo gezegd zo gedaan! Acht minuten voor het einde van de koers kon Leonie op die manier wegrijden, alleen één ding viel haar een beetje tegen: de wind. Het waaide super hard en niemand reed mee met haar. Anne-Marie en Lieske deden wel nog hard hun best om te storen: mee in de waaier en op kop je benen stil houden. Bloedirritant voor de tegenstanders die het gat wel graag dicht wilden rijden, maar medelijden hebben met de tegenstanders mocht niet van trainster Judith. We hadden alle vertrouwen in Leonie die al bijzonder hard reed tijdens tijdritten en de trainingen op woensdag, maar met de wind werd het natuurlijk toch nog even spannend. Na de acht minuten gingen de laatste drie rondes in en ook tijdens deze rondes lukte het haar om voor de kopgroep uit te blijven. Super knap en een welverdiende winst voor de jarige job!
Voor de lezers die tot hier zijn gekomen: heel knap, want wat een verhalen zijn er weer, en dan vertellen we nog maar een deel. Om af te sluiten was de laatste noemenswaardige koers in mei de Ronde van ‘t Zand. De tweede plek ging naar Maud, net iets voor Rosan op de 4e plek. Nicole en Mariska wisten met een plek in de top 20 ook een envelopje te scoren. Helaas haalden niet alle vrouwen heelhuids de finish: Anne-Marie viel en ook tijdens de Omloop van de BronngerBult kwam Judith ten val. Gelukkig viel de materiaalschade mee en zijn zij alweer gespot op de fiets waarbij ze weer moeilijk hard rijden. Ook Shawna die was gevallen tijdens een eerdere wedstrijd is weer aan het opstarten. Zo kunnen we weer fit en met alle ervaring uit mei aan de start staan van de volgende wedstrijden. Wordt vervolgd!
