Omdat De Amstel een samenwerkingsverband is aangegaan met De Sportartsengroep, toog uw verslaggever richting OLVG West in Amsterdam voor een sportmedische keuring. De motivatie was wat laag omdat ik me in de week voorafgaand niet echt ingehouden had. Maar het zou allemaal wel meevallen toch?
Ik werd in elk geval vriendelijk ontvangen door de kundige sportartsen Myrthe en Rik die speciaal voor mij alle twee gekomen waren. Na een intakegesprek waarbij er wat context van mij als sporter werd verkregen begonnen dan de testen. Allereerst de meest confronterende van allemaal: de weegschaal. Het Groot Wieler Handboek zegt dat de benen geven en de weegschaal neemt. Duidelijk werd dat de M&M’s meer genomen hebben dan lief voor me is. Vervolgens wordt de longfunctie getest, de rustpols en de bloeddruk gemeten. Allemaal prima.
Hierna krijg je maar liefst 10 stekkertjes opgeplakt om je hart te kunnen monitoren voor en tijdens de inspanningstest. Ook mag je de maat van je mondkapje uitkiezen, de kleur is altijd blauw. Door dit kapje is een ademgasanalyse mogelijk waarmee heel nauwkeurig je aerobe en anaerobe drempel te bepalen is. Inspanningstesten met zo’n mondkapje zijn dan ook echt van extra waarde, maar niet per se prettig. Inmiddels ben je klaar om de vermaledijde test gaan uitvoeren. Beginnend op 120 watt krijg je er iedere 3 minuten gratis en voor niets 30 watt bij totdat de benen het begeven. Lichtere of minder getrainde sporters kunnen lager beginnen en ook de stappen kunnen kleiner zijn. Wat gratis tips hierbij van de ervaringsdeskundige: zorg dat de ventilator op maximale stand vol in je gezicht blaast en zorg dat je het zadel net zo stelt als je eigen fiets. De fiets is goed af te stellen maar het kan helpen om vooraf thuis even de boel met een centimeter op te meten.
Ondanks de fanatieke aanmoedigen van 2 sportartsen won ook uw verslaggever het niet van de fiets en bleef hij steken in de trap van 360 watt. In theorie was dat wat bleekjes afgezet tegen de andere waarden maar ook wel verklaarbaar gegeven de zware week die aan deze maandag vooraf was gegaan. En dan nog kunnen Myrthe en Rik je trainingszones precies uitrekenen die ze uitdrukken in wattages en hartslagen. Zie bijgevoegd, onderdeel van een uitgebreid rapport wat je per mail nagestuurd krijgt.
Mijn persoonlijke conclusie is dat ik er meer uitgekregen had dan vooraf gedacht. Op mijn eigen fiets zit een powermeter dus ik weet al vrij nauwkeurig wat bijvoorbeeld mijn FTP waarde is. Voor mensen zonder zijn de hartslagzones heel nuttig. De anaerobe drempel is ook voor mensen met powermeter lastig te meten en voor mij wel een beetje een verrasing. De extensieve duurtraining zone ligt daardoor hoger dan ik zelf verwacht had en waar ik dacht te veel “grijs” te trainen bleek dat helemaal niet zo te zijn. Ook vind ik het toch weer prettig om een hartfilmpje te maken en de bevestiging te krijgen dat alles er normaal uitziet. Er is dan ook geen medisch bezwaar tegen mijn sportbeoefening. Vroeger had je zo’n verklaring nodig voor een wedstrijdlicentie, tegenwoordig nog steeds wel voor sommige buitenlandse koersen.
Conclusie is dat dit een prettige en nuttige ervaring was die ik iedereen aan kan raden.
