Eerst vond ik het altijd zo jammer dat de wielrentrainingen bij de Amstel stopten, omdat iedereen ging crossen. Afgelopen september stuurde ik daarom een appje in de Whatsappgroep van de Amstelvrouwen of iemand nog een goede deal wist voor een oude crossfiets. Een dag later heb ik de (totaal niet oude) crossfiets van Judith van Maanen mogen testen en kopen! Zo behoorde ik opeens tot de crossers van de Amstel en dat beviel erg goed. Hierbij een samenvatting van het CX-seizoen zoals ik dat heb meegemaakt bij de dameskoersen van de Amsterdamse Cross Competitie (ACC) en de vrouwencross van WVA.
Zoals verwacht, vond ik het leukste aan het crossen dat het fietsseizoen opeens gewoon doorging. Waar je normaal een paar maanden de meeste van je fietsmaatjes niet meer zag, was je nu minstens één keer week weer met zijn allen bij elkaar.
De ACC is een echte aanrader voor elk niveau, van beginnende Lieske (ik) tot Dylan Groenewegen. Alle verenigingen doen hun uiterste best om een mooi parcours neer te zetten en daar komen in totaal soms meer dan 250 deelnemers op af. Veel van die deelnemers nemen ook weer supporters mee. Dit zorgt voor een groot spektakel elke week.
Bovendien kan elke club weer een heel ander parcours hebben, waardoor je van alles meemaakt: ploegen door het zand, glibberen door de modder, racen op rechte stukken, heuveltjes, kombochten, etc.
Ten slotte wordt de ACC nét een stukje leuker door de professionele fotografen/filmers die langs de kant staan. Het is super leuk om later actiefoto’s terug te kijken en op die manier een soort wedstrijdverslag te zien. Extra leuk natuurlijk als de foto’s en filmpjes valpartijen en modder bevatten.
Onze Amstelfavoriet voor de ACC was uiteraard Rosan die in de zomer al niet kon wachten tot de competitie zou starten. “De Amsterdamse Cross Competitie is een goede manier om leuk en vooral gezellig de winter door te komen!”. Volgens haarzelf begon ze haar eerste wedstrijden niet heel goed: te weinig technische stukken, te weinig modder en een “rampzalige” start. Gelukkig heeft ze zich hierdoor niet laten tegenhouden, heeft ze zelfs nog heel wat 40- deelnemers ingehaald en heeft ze het klassement dik gewonnen. Gelukkig past de leiderstrui mooi bij het Amstelpakje!
Persoonlijk had ik Ingrid ook graag een podiumplek in het eindklassement gegund, aangezien zij elke week al vóór de eerste wedstrijd van de jeugd aanwezig was om te verkennen, technisch sterk was en al wat podiumplekken in de individuele wedstrijden te pakken had. Helaas kreeg ze te veel achterstand in punten door valpartijen, alhoewel ze gelukkig wel een envelopje op heeft mogen kunnen halen. Volgend seizoen beter!
En dan hadden we ook nog een super initiatief van Kristel Nijssen, die samen met WVA een aparte crosscompetitie voor vrouwen organiseerde. Want eerlijk is eerlijk, de ACC is super leuk, maar het is wel heel jammer dat de vrouwen geen aparte puntentelling hebben en dat er soms vervelend wordt afgesneden door de 40- – categorie die je in komt halen.
WVA zorgde voor drie “ladies only” crossen. Ik was maar bij één aanwezig, maar van wat ik begreep was het heel gezellig na de wedstrijd; was het spannend tijdens de wedstrijd; heeft Marjolein heel veel (soms te veel) op kop gereden; hebben Jacqueline, Marjolein, Jeanine en ik het podium gehaald en kwamen er in totaal bijna 30 rensters ondanks het vieze weer soms. Maar liefst twee Amstelvrouwen stonden op het podium in het eindklassement: Jeanine en Marjolein! Jeanine vond het een mooie competitie, al moest ze er wel even haar “tomaatmodus” voor aanzetten. VWA zag zelf ook dat het een groot succes was: veel deelneemsters voor een eerste keer en ze zagen “alleen maar lachende gezichten” en dat er “prachtige wedstrijden van zijn gemaakt”.
Ten slotte hadden we natuurlijk nog het clubkampioenschap. Dat bleek even andere koek omdat hier met zijn allen tegelijk gestart werd. Marjolein liep net haar goede startplek mis bij het omroepen van de startplekken: “(…), Marjolein Verhagen, … en de rest!”. Dus voordat ze het wist stond ze alsnog achteraan. Ook Judith startte laat, maar deze topper die al heel wat nationale wedstrijden en zelfs het EK en WK heeft gereden, bevond zich binnen no-time vooraan in de groep en reed met gemak de titel “clubkampioen” binnen. Daarachter kwam Jacqueline en voor de derde plek werd het nog even spannend tussen Marjolein en Iris. Iris, die in verhalen altijd deed alsof ze maar wat deed met crossen reed even mooi naar de derde plek.
De laatste ACC is geweest, de eerste voorjaarstraining op de weg is alweer gestart en doelen voor op de racefiets worden al gemaakt. Wat mij betreft had het CX-seizoen wel wat langer mogen doorgaan, het beviel erg goed. Mijn winter ging veel sneller voorbij dan normaal, opeens was het oudjaar.
Super dat wielerverenigingen deze leuke laagdrempelige en gezellige wedstrijden en trainingen hebben georganiseerd voor alle fanatieke deelnemers. Leuk om iedereen van de zomertrainingen ook weer terug te zien én weer nieuwe mensen te leren kennen. Op naar het volgend seizoen, hopelijk met toch wel iets meer modder, want dat hoort er toch wel bij…
