“Henk, een warme chocomel zeker, zonder slagroom?” vraagt de Barista van coffeeshop Olly, nadat ik ongeveer 60km heb gereden. Ik knik bevestigend. Met mij zijn er nog enkele andere mensen in de shop, maar geen wielrenners. Ik ben de enige van dat soort. Om 10 uur ben ik deze ochtend alleen vertrokken vanaf De Eendracht, Abcoude. Neen, vandaag geen vrienden van de WV De Amstel of TC Abcoude die met mij meerijden. Ik rij het Gein in, in de hoop Toon C bij de brug bij Driemond te treffen, helaas. Ik rij zonder vormen van conversatie richting Loenersloot. Onderwijl denkend aan die campagne over eenzaamheid. Mijn God, zak ik nou weg in de ellende van eenzaamheid, neen dat niet maar in deze dagen voor kerst……
In deze tijd van voortschrijdende individualisering, zie mij alleen rijden, denk ik regelmatig aan hoe een vreedzame samenleving gestalte kan krijgen. Op welke wijze kan een rechtvaardige samenleving ontstaan waar behalve regels worden nageleefd, wij ook zorgen voor elkaar. Jemig, mijn snelheid van rijden loopt terug naar ong. 28km/u bij het oprijden van het viaduct bij Nieuwer Ter Aar. Vier weken niet kunnen fietsen heeft een prijs. Bovenop is er weer afdaling en zie ik de meter op lopen naar zo’n 34km/u om vervolgens in het dorp te zakken naar 30km/u. Enkele gereformeerden, hij in een donker pak en zij in een iets blauws met een hoed, wandelen richting de kerk. Religieuze symbolen die zeggen dat zij bij een groep van gelijkgestemden behoren. Alweer een constatering dat ik vandaag nergens bij hoor, nondedju. Zit ik alleen te rijden tegen de wind in. Ik denk aan Enzo, Victor, Teun, Riejanne en wie al niet die vaak alleen trainen. Vliegen hun gedachten ook alle kanten op? Mogelijk hebben zij oortjes in en luisteren zij naar muziek (lekker veilig in het verkeer), neen niet die muziek die Boomers leuk vinden. Of Dylan G. Vaak zie ik hem alleen mijn dorp uitrijden op weg naar, naar wat? Snelheid opdoen voor de sprintersritten in de Giro van 2020.
Mijn nieuwe winterjack van Castelli, met daaronder niet meer dan een thermoshirt, zit heerlijk en geeft voldoende warmte. Pim B is niet alleen een bouwer maar ook mijn kleding adviseur. Ergens op een koude zondag in november zat ik mijzelf op de fiets op te blazen met vijf lagen kleding. Ik reed rond als een Michelin poppetje. Na afloop doet Pim B zijn jack open zie ik slechts alleen een thermoshirt onder dat jack. Meer hoef ik er niet over te zeggen. Heerlijk warm gebleven met voldoende bewegingsruimte.
Over bewegen gesproken: ik probeer steeds zo’n 110 omwentelingen per minuut aan te houden. Jos Geijsel vindt dat prettig dat ik op deze wijze train. Volgens Jos train je zo je souplesse, en dat is lekker makkelijk om gaatjes dicht te rijden in het peloton. Over een maandje word ik 70 en zit ik mij uit te sloven alsof ik er nog bij wil horen. Nou zo te merken vandaag hoor ik nergens bij. Shit, mijn tempo zakt, tegenwind richting Portengen. Ik rij langs een water met hoge rietkragen en mijn gedachten dwalen af naar 20 jaar terug. Mijn snelheid zakt naar 20km/u als ik langs de plek rij waar 20 jaar geleden het vermoorde lichaam van Sybine Jansons werd gevonden. Mijn team analyseerde het onderzoek en probeerde op basis van de aanwezige data een verdachte te traceren. Dat is uiteindelijk gelukt. Wel bijzonder dat ik daar nu aan moet denken terwijl ik alleen ben. Ik heb veel met mijn wielerploeg daar gereden maar nimmer zakte ik zo ver weg in mijn herinneringen.
Onderwijl rij ik verder en hervind mijn training. Gaat met wind tegen nog steeds niet voorspoedig. Waarom ben ik niet gewoon thuis met mijn lief? Ja zeg, hou op, die fiets heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het is heerlijk buiten te zijn en deze dag alleen te rijden dat mij de mogelijkheid geeft tot nadenken, de bovenkamer te ordenen, mijzelf af te vragen wat de zin van het leven is. Welnu, voor mij is de zin toch wel datgene wat je voor de ander kunt betekenen. Ik bof met mijn thuisfront.
Mijn derailleur ratelt. Verdorie, heb ik een top Cannondale met de duurste Shimanogroep, begint die derailleur te ratelen. Ik schakel op en af en het blijft ratelen. Met een professionele blik kijk ik voortdurend naar beneden richting crankstel dat in het geheel nutteloos is, want van kijken alleen is nog nimmer een fiets opgeknapt en dus rij ik eenvoudig rechts de berm in en val in het zachte gras. Godsamme, opletten om op de weg te blijven is ook een kunst als Boomer. Volgens de Volkskrant is een Boomer nogal een stoffig type, conservatief, heeft een CD van Bob Dylan en rijdt in een SUV en zijn redelijk vermogend. Wat er niet bijstond was dat het ook dromers op een racefiets zijn.
Wim den H is er ook niet bij. Hij zit in Bangkok, om zijn zoon te ontmoeten, die in dat werelddeel woont. De zoon is zes maanden geleden vader geworden en Wim voor de eerste keer opa. Ook een Boomer die weer moet wennen aan het vasthouden van een baby en zegt meewarig dat het hartstikke leuk is. Hij hoeft niet op te passen, of als opa Boomer de kleine naar een crèche te brengen, (een baby is leuk maar ook heerlijk om het ong. tien uur per dag kwijt te zijn). Zo’n klein monstertje bepaalt vanaf de eerste dag de regie. Zo’n crèche is een uitkomst zeg!
Ondertussen heb ik mijn derailleur weer zo gefikst dat het toppie schakelt. Ik rij op de automatische piloot het mij bekende winterrondje. Ik rij over de provinciale weg bij Wilnis en zie aan de overzijde de begraafplaats. Daar ligt mijn vermoorde collega Iman Klaassen die 27 jaar geleden werd doodgeschoten door een 25 jarige overvaller. Bizar is dat die klojo een jaar na de moord ontsnapt en uiteindelijk wordt teruggevonden in een politiecel in Istanbul waar hij vijf later door een medegedetineerde wordt vermoord. Ik moet harder fietsen om mijn blije ontroerende gedachten kwijt te raken.
Ik besluit het winterrondje wat uit te breiden, mede omdat ik inmiddels de wind in de rug heb. Na wat omzwervingen kom ik uit in Nessesluis en besluit de Oude Waver over te steken en rij rechtsom de Ronde Hoep. Ronny wil uit veiligheidsoverwegingen de Ronde Hoep alleen linksom rijden. Vandaag ga ik mijn eigen gang. Ik kom niemand tegen, geen renner, geen hardloper zelfs geen auto. Ik kon de gehele weg middenop blijven rijden met de wind in de rug, heerlijk. De snelheid bedraagt steeds zo tussen de 34 en 36km/u en dat met een hoge trapfrequentie zoals Jos het bedoeld heeft. Hoe hard zou het gegaan zijn in een groep of met alleen Paul Kuier. Met hem reed ik de koppeltijdrit op de laatst gehouden verenigingsdag. Steenkoud was het en nat. Bij vertrek voor het rondje Ronde Hoep zei Paul dat ik mijn rechterelleboog moest bewegen zodat hij kon zien dat hij moest overnemen. Nou ben ik een bekwame elleboogschutter maar Paul heb ik in die koppeltijdrit niet kunnen raken. Als volleerd Boomer heb ik slechts zijn achterwiel kunnen volgen.
Ik leur aan de chocomel en de Barista begint een gesprek met mij. Op enig moment krijgt het gesprek een verrassende wending. Hij vertelt mij dat zijn 39 jarige oom Willem met zijn zes jarig zoontje Mark lang geleden is verdronken op de pier van IJmuiden. Ik vul aan: “26 jaar geleden.” Hij knikt ja. Ik kijk hem verbijsterend aan en kan even geen woord uitbrengen. Ik zie ontroering in zijn gezicht en zie dat het hem nog steeds erg raakt. Ik probeer mijn emotie in bedwang te houden want Willem was een top lid van de TC Abcoude, maar dat niet alleen. Ik was vanwege mijn professie betrokken bij dat onderzoek naar de doodsoorzaak. De Barista laat de bediening van zijn klanten geheel over aan zijn hulp en samen bespreken wij die trieste gebeurtenis nog eens.
Thuisgekomen ben ik erg spraakzaam en vertel over mijn sterk beleefde herinneringen en merk ook dat mijn emotie en gevoelens sterk aanwezig zijn maar wel volkomen in balans weet te houden. Allez, goede herinneringen en groot besef van dankbaarheid dat ik nog kerst kan vieren met mijn geliefden Opmerkelijk dat het alleen zijn een positieve wending teweeg heeft gebracht en ik voor slechts een dag mijn fietsvrienden niet gezien heb. Maar nondedju, ik zie jullie graag een volgende keer, samen zijn en leven is een voorrecht.
Allen een prettige kerst en een top maar bovenal gezond en sportief 2020.
Henk.
